زن خوب

یک دفعه دلش ریخت

نگاهش برگشت

از برق وسوسه های رنگارنگ آنی

دل و پا کوبان

در بازار بی سرپوش تماشا

بی صاحب و لال   

در پیچاپیچ مثل هم حیرت و یأس کو و کجا

ناپیدا

و نشانی شسته

از عمق شیارخاک آلود دست و صورت 

دوان

سرچرخان

از هر سو                                                       

و گریزان از دیده شدن

تا آغوش بی بالاپوش گوشه ی از پا افتادن

در کام زیرپله ی تاریک هراس  

یا

بام فرو ریخته ی پله ی خواب 

زیر باران نوچ سؤال

کودکی گمشده بود.